ค่ำวันหนึ่งฉันขับรถไปจอดหน้าร้านอาหารตามสั่ง เหมือนตามปกติ จอดรถหน้าร้าน เดินลงไปสั่งอาหาร วันนี้ขอเป็นผัดซีอิ้วแระกัน "ผัดซีอิ้วห่อนึงค่ะ" แล้วก็นั่งรอหน้าร้านเหมือนเดิม ดูพ่อครัวทำไปเพลินดี ดูคล่องแคล่วทำด้วยความชำนาญ ขณะดูเพลินๆอยู่นั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นชายแก่คนหนึ่งยืนเกาะเสาดูพ่อครัวทำอาหารอยู่เหมือนกัน แต่ฉันสัมผัสได้ถึงความรู้สึกที่แตกต่าง สายตาของชายชราผู้นี้ดูอ่อนล้าและหิวโหย ยืนโยกไปเยกมาตามแรงลมมีเพียงเสาไฟที่พอจะพยุงร่างอันอ่อนแรงนี้ได้  ฉันหันไปมองรอบๆร้าน วันนี้ลูกค้ามากเป็นพิเศษ แล้วก็หันไปมองชายชราผู้นั้นอย่างหลีกเสียมิได้ ช ายชรายังคงมองมาที่พ่อครัวอย่างไม่ละส่ายตา  พร้อมอากับกิริยาการกลืนน้ำลายบ่งบอกถึงความหิวโหย  แล้วน้ำตาฉันก็ซึมขึ้นมาแบบไม่มีเหตุผล  สงสารลุงจัง ...เอาละ ไหนๆ พ่อครัวก็ยังไม่ทำคิวของฉัน  ฉันก็ตัดสินใจบอกพ่อครัวว่า "สั่งเพิ่มค่ะ ขอเพิ่มเป็นผัดซีอิ้ว 2 ห่อนะค่ะ" แล้วใจฉันก็ภาวนาว่า อย่าเพิ่งไปนะคุณลุง เดี๋ยวรอผัดซีอิ้วจากนู๋ก่อน แล้วในที่สุดผัดซีอิ้วคิวฉันก็มาถึง มันถูกจัดใส่ห่ออย่างสวยงาม  ฉันจ่ายตังเรียบร้อย เดินไปยังรถ ที่มีคุณลุงยืนอยู่ใกล้ๆ จั  งหวะเดียวกันกับทีคุณลุงตัดสินใจ พูดกับพ่อครัวว่า  "ลูก...ขอข้าวลุงซักห่อเถอะ"  แล้วฉันก็ตัดสินใจยื่นผัดซีอิ้วให้ลุง  "ลุง เอานี้ไปเถอะค่ะ"  ท่าทางลุงตกใจผสมดีใจ แล้วก็พูดว่า "ขอบใจจ๊ะลูก" ฉันยิ้มให้ และเห็นรอยยิ้มของคุณลุง เมื่อได้อาหารมื้อนี้แล้วคุณลุงก็หยิบเอาจักรยานเก่าๆ ล้อเบี้ยวๆที่ใช้ไปไหนมาไหนเป็นประจำ ถีบกระเตอะกระเตะไป เลี้ยวซ้ายบ้าง ขวาบ้าง แล้วพ่อครัวก็หันมาคุยกับฉันว่า    "แกมาขอข้าวที่นี่ทุกวัน จนผมโดนเถ้าแก่ว่าแล้วเนี๊ยะ"  แต่ฉันไม่สนใจหรอกนะว่าลุงจะมาหลอก หรือมีจุดประสงค์แค่อยากประทังความหิว แต่วันนี้ฉันดีใจ ที่ได้มอบรอยยิ้มให้ลุง และดีใจที่มีส่วนทำให้ท้องของชายชราคนนึงไม่ต้องทนปวดเพราะความหิวได้ ฉันก็ดีใจแล้ว เฮ่อ ...ผัดซีอิ้วห่อนี้ มื้อนี้ อร่อยที่สูดดดดดดดดดในโลกเลยล๊ะ